Miejsce (22^o21' N  31^o38' E) w którym znajdują się dwie wykute w skale świątynie Ramzesa II, położone ok. 250 km na południowy-wschód od Asuanu. Świątynie zostały odkryte przez podróżnika Jean-Louis Burckharda w 1813 roku i częściowo oczyszczone z zasypującego je piasku cztery lata później przez G.B. Belzoniego. Większa świątynia jest dedykowana Amonowi-Re, Re-Horachte, Ptahowi oraz deifikowanemu Ramzesowi II. Fasada świątyni zdominowana jest przez cztery kolosalne posągi króla w podwójnej koronie z chustą nemes. Pomiędzy dwoma parami posągów znajduje się wejście do kutego w skale wnętrza świątyni. Monument symbolizuje dominację Ramzesa II w Nubii. Wielka świątynia jest dokładnie zorientowana względem słońca, tak że dwukrotnie w roku (20 lutego i 20 października) promienie wschodzącego słońce oświetlają sanktuarium i siedzące posągi bogów w najodleglejszym miejscu świątyni.
Nieopodal, znajduje się mniejsza, również kuta w skale, świątynia dedykowana królowej Nefertari i bogini Hathor. Jej fasada przedstawia dwie stojące figury króla obok posągów królowej Nefertari po obu stronach wejścia. Korytarz prowadzi do sali z sześcioma kolumnami, których kapitele wyobrażają sistrum (atrybut bogini Hathor). Dalej, poprzez westybul droga wiedzie do do sanktuarium, gdzie posąg bogini Hathor ochrania Ramzesa II.
W  latach 60-tych XX w, obu świątyniom zagrażało zalanie przez wody zbiornika Nassera w konsekwencji budowy wielkiej tamy asuańskiej. Zabytki zostały rozebrane i przeniesione w bezpieczne miejsce, 210 m dalej w głąb lądu i 65 m wyżej, oraz ponownie zmontowane. Całej akcji ratowania świątyń nubijskich, prowadzonej przez archeologów i inżynierów, patronowało UNESCO.
 

Światynia Nefertari i Hathor:
11 - stojące kolosalne posągi
12 - dziedziniec kolumnowy
13 - westybul
14 - sanktuarium
15 - obecny zasięg betonowej kopuły

Copyright © 2000-2011 Dariusz Sitek, Czestochowa - Chicago - Ann Arbor